گفتي مثل يه كوه پشت سرتم،بهم تكيه كن
تكيه كردم،اما افتادم،آخه فقط غبار بودي

گفتي زمين زير پاتم،محكم قدم بردار
محكم برداشتم،اما خوردم زمين،آخه تو يخ بودي

گفتي چترتم،برو زير بارون
رفتم،اما خيس شدم،آخه تو بسته بودي

گفتي خودكارتم،بنويس هرچه دل تنگت مي خواهد
نوشتم،اما ننوشت،آخه تو تموم شده بودي

گفتي سنگ صبورتم،باهام حرف بزن
حرف زدم،اما خورد شدم،آخه تو كلوخ بودي

گفتي جا سويچيتم،كليدت رو بده به من
دادم،اما خسته شدم،آخه تو دلم رو واسه همه باز كردي

گفتي قاب عكستم،عكست رو بده من
دادم،اما شکستم،آخه وقتي قاب افتاد شكست
زير عكسم،عكس يكي ديگه بود

گفتي رفيقتم،بزن قدش
زدم،اما تو محو شدي،آخه تو حباب بودي

حالا من ميگم:هي رفيق پاشو از خواب،سرتو از رو شونم بردار…
چيه ؟فكر كردي خواستم با بهم زدن خوابت تلافي كنم ؟
نه ! خواستم بگم رسيديم ته خط، كل مسير خواب بودي
مسير رفاقت…

….

یک نفر پیدا شد که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد و دختر آسمان را دید و زمین را رودخانهها و درختها را آدمیان و پرنده ها را و نفرت از روانش رخت بر بست .دلداده به دیدنش آمد و یاد آورد وعده دیرینش شد : « بیا و با من عروسی کن ببین که سالهای سال منتظرت مانده ام » دختر برخود بلرزید و به زمزمه با خود گفت :
« این چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند ؟ » دلداده اش هم نابینا بود و دختر قاطعانه جواب داد: قادر به همسری با او نیست دلداده رو به دیگر سو کرد که دختر اشکهایش را نبیند و در حالی که از او دور می شد گفت :« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی »

گفتم مادر! ... گفت: جانم
گفتم درد دارم! ... گفت: بجانم
گفتم خسته ام! ... گفت: پریشانم
گفتم گرسنه ام! ... گفت : بخور از سهمِ نانم
گفتم کجا بخوابم! ... گفت: روی چشمانم
...
اما یک بار نگفتم:
مادر من خوبم
شادم...!

همیشه از درد گفتم
و از رنج.....!

... مادر دوستت دارم ...

دلم برای کسی تنگ است که اینجا می‌آید ودست ‌نوشته‌هایم را می‌خواند .

کسی که تنها ردپایش یک " غریبه ........" است و بس.

کسی که او را "....................." می‌نامم.

دلم برای او تنگ است که خدا به اندازه وسعتِ چشم‌های دریائیش باران می‌بارد.

برای او که دست‌هایم در دست‌هایش جوانه زد.

برای او که عشق را به من بخشید .

زن بسیار خوب; دو فرزند و دوستان فراوان داشت.

یکی از روزهای تابستان به کارکنان قطار اطلاع داده شد به خاطر سالروز تولد رئیس میتوانند یک ساعت کارشان را زودتر تعطیل کنند.

نیک در حالی که اخرین واگن قطار را وارسی می کرد برای چندمین بار در کوپه ای که یخچال قطار بود محبوس شد.

او که میدانست کارکنان انجا را ترک کرده اند و کسی نیست که به او کمک کند تا او را نجات بدهد به وحشت افتاد.

انقدر با مشت به در کوبید که دست هایش خونی شدند و به دلیل انهمه فریادی که کشیده بود صدایش گرفته بود.

با توجه به اطلاعاتی که داشت درجه حرارت واگن صفر بود.

به ذهن نیک رسید که'' اگر نتواند از اینجا بیرون بروم منجمد میشوم!''

او که میخواست همسر و خانواده اش بدانند چه اتفاقی برای او افتاده چاقویی پیدا کرد و روی کف چوبی واگن نوشت:"به شدت سرد است.بدنم دارد کرخت می شود.کم کم دارم به خواب می روم. اینها اخدین کلمات من هستند"

روز بعد کارکنان قطار در واگن یخچال را باز کردند و نیک را مرده یافتند!

ظاهرا همه چیز نشان میداد که او منجمد شده است و در اثر ان جانش را از دست داده است.

اما حقیقت این بود که یخچال واگن کار نمیکرد!! و حرارت در واگن 55 درجه فارنهایت بود!

نیک با نیروی افکار خودش جانش را از دست داده بود.

                                                                                    "اصول موفقیت"

ایا میدانید بزرگترین دشمن شما در این دنیا کیست؟

بزرگترین دشمن شما همان ذهنتان است.

افکار منفی در سر پروراندن فکر و ذهن ما را به دشمن شماره یک ما تبدیل می کند.

                                                                               "باربارا دی انجلس"